30 گناه بر چهار وجه است - محمد بن ابى عمير گويد در اين مديد مدتى كه هم صحبت هشام بن حكم بودم بهترين استفاده‌اى كه از او بردم راجع بعصمت امام بود ، يك روز از او پرسيدم امام معصومست ؟ گفت آرى ، گفتم حقيقت عصمت كدامست . نشانه آن چيست ؟ گفت منشأ همه گناهان چهار است ، پنجمى ندارند حرص ، حسد ، خشم ، خواهش نفس و هيچ كدام اينها در امام نيست . نشايد امام حريص باشد بر اين دنيا زيرا حرص از نداريست و همه دنيا زير نگين امامست و او خزانه دار مسلمانانست براى چه حرص ورزد ، نشايد رشك برد ، زيرا انسان به بالا دست خود رشك ميبرد نه به زير دست و كسى بالا دست او نيست ، نشايد براى چيزى از امور دنيا خشم كند تنها خشم او براى خداست زيرا خداى عز و جل او را وظيفه دار كرده كه حدود را جارى كند و سرزنش كسى را در حساب نگيرد و به كسى مهربانى بر خلاف دين نكند تا حدود و كيفرهاى خدائى را بىكم و بيش مجرى كند . نشايد پيرو شهوت و خواهش نفس باشد و دنيا را بر آخرت ترجيح دهد زيرا خداى عز و جل آخرت را در نظر او باندازهء كه دنيا در نظر ما محبوبست محبوب كرده و با همان اطمينان و عقيده‌اى كه ما به دنيا نگاه ميكنيم امام بآخرت نگاه مىكند ، آيا ممكنست كسى روى زيبا را بگذارد و به روى زشت بپردازد يا خوراك شيرين و لذيذ را بخاطر خوراك تلخى از دست بدهد . يا جامه نرمى را بجامه زبر و درشتى اختيار كند يا نعمت هميشه و پايدارى را بدنياى گذرا و نابودشونده بفروشد ؟ ! !